INGERSOL Pharmaceutical Raport zgodności
Dan?
Słyszysz coś?
Nic.
Co nie znaczy, że mnie nie śledzą.
Ktoś w Ingersol zrobił czy powiedział coś, co by wskazywało, że cię podejrzewają?
- Nie. - Czyli wszystko dobrze, czyż nie?
- I to mnie niepokoi najbardziej. - Rozumiem, jak ci ciężko.
Oboje wiemy, że jakiekolwiek środki zastosujemy,
i tak zawsze będzie ryzyko.
Dan?
Tak naprawdę decyzja zależy tylko od ciebie.
- Ja nie mogę cię zmusić. - Jasne.
Śledzimy Ingersol. Telefony, serwery, e-maile i wszystko.
Od razu bym ci powiedziała, gdyby coś podejrzanie wyglądało.
Chcę już, żeby się to skończyło, Riley.
Ja też.
I żeby nasi żołnierze już nie umierali od tego leku.
Musimy powstrzymać Ingersol Pharmaceuticals, Dan.
Dan?
Znasz ten czerwony szlak w Parku Stanowym Shenandoah?
Znajdę.
Spotkajmy się tam o 8.30.
Jestem z ciebie dumna, Dan.
Jasne.
- Dobra robota. - Nareszcie.
- Rok później. - Byłaś tam kiedyś?
To zawsze inne miejsce.
- Możemy go przejąć bez ciebie? - Co? Jak?
- Nie. Ona tam musi być. - Ona nie jest operacyjna.
Jak mnie tam nie będzie, samej, Dan się nie pojawi, gwarantuję.
- To niedobre miejsce na spotkanie... - Dan sam je wybiera.
I sam ustala zasady.
Dane, które wydobył z Ingersol...
Uparł się na trzy dni trzymania ich w ukryciu,
kiedy badaliśmy, czy się zorientowali, że czegoś im brakuje.
Co myślicie?
- Jeśli on jest wiarygodny... - Na pewno jest.
Znałem czterech żołnierzy, których zabił ten lek.
SHENANDOAH PARK STANOWY, VIRGINIA
- Dan. - Jesteś sama?
Oczywiście.
Muszę cię o coś spytać.
Proszę.
Ta historia, która mi opowiedziałaś o swojej matce.
- Czy to była...? - Prawda?
Tak.
Naprawdę sądzisz, że bym to sobie wymyśliła?
Dlatego ciebie wybrali?
Żebyś mnie zrekrutowała?
Takiego słowa tam używacie, prawda? „Rekrutacja”.
Tak.
Dlatego mnie wybrali.
To jest tutaj. Pod opadłymi liśćmi. Kilka centymetrów pod ziemią.
Jesteś mi winien manicure.
O nie.
Co ci mówiłem? Przecież cię ostrzegałem.
- W porządku, Dan. Spokojnie. - Boże, daj im laptopa.
- Proszę. - Spokojnie.
- Daj im go. - Spokojnie.
Uciekaj! Już!
To było ostrzeżenie!
Wejdźcie do akcji.
- Już ich nie ma. - Zostawcie ich.
- Pilnujcie pakunku. - Przyjąłem. Wchodzimy.
- W porządku? - Już po mnie.
- Jesteśmy w przepuście. - Już po mnie. Nie żyję.
- W porządku? - Tak.
- Mówiłaś, że nie wiedzą! Tak mówiłaś! - Dan.
- Mówiłaś, że nie znajdą... - Mówiła, że zawsze istnieje ryzyko.
Wiem, bo przy tym byłem.
Jesteś bezpieczny. To my cię mamy.
- Co się dzieje? - To moja córka.
Mają moją córkę. Moją Mattie.
Moje dziecko.
Nie ma mowy.
Nie, póki nie odzyskam córki. A nawet wtedy...
A mogę odzyskać córkę tylko wtedy, jak oddam laptop, nietknięty.
A gdzie on jest?
Lepiej niech nie próbują się do niego włamać.
- Nie próbują. - Bo nie potrafią?
Ponieważ nie zrobimy nic, co może pogorszyć sytuację Mattie.
Hasło jest zakodowane.
Jedna zła próba i twardy dysk sam się wymaże.
- A Ingersol dalej sprzedaje Sangravan. - Nie potrzebuję poczucia winy.
Mówię ci tylko, że twoja córka jest najważniejsza. To ci obiecuję.
Myślisz, że zapomniałem o żołnierzach, którzy umarli?
- Którzy umarli i którzy umrą. - Znowu to robisz.
- Komu jeszcze powiedziałaś? - O Sangravanie?
O mojej córce.
Nikomu.
A co z FBI?
Dowiemy się, jakie są jego potrzeby.
Przecież wiesz, czego zażądają.
- Tak. - I naprawdę to zrobisz?
- Oddasz im laptop? - Oczywiście.
- A co z bezpieczeństwem narodowym? - Słucham?
Przez cały rok Riley to stale powtarzała. „Bezpieczeństwo narodowe.
- Ingersol stanowi zagrożenie...” - Zaczekaj chwilę. Proszę.
Ona mnie zmanipulowała. Tą swoją historią o matce.
Jeśli troska to manipulacja.
A kto ją do tego namówił? Czy to ty?
Jestem jej szefową. jeśli o to chodzi. Tak?
- Masz minutę? - Jakie wieści?
Co z obrazem z kamer?
- Sam mam kamerę w domu. - Pracują nad tym.
Przepraszam na minutkę.
Odzyskajcie moją córkę.
- Sprawdziliśmy kamerę w domu. - No i?
Niedobrze.
Zostań z nim na minutę.
Zostań z nim.
Jesteś wegetarianinem?
Nie, nie jestem głodny.
Mogę coś powiedzieć?
Jak chcesz mnie namówić, żebym ci dał hasło dostępu...
Do tej pory ten lek zabił trzech moich przyjaciół.
- A co przed chwilą powiedziałem? - Po prostu...
posłuchaj przez sekundę.
Dwóch z zielonych beretów.
I najlepszego pilota helikoptera, jakiego w życiu spotkałem.
A więc uwierz, że zrobimy wszystko, by odzyskać twoją córkę.
I zamknij Ingersoll Pharmaceutical.
Jedz.
- To idzie na górę. - Dobrze.
Przepraszam.
- Przepraszam. Witam. - Hej.
- Wprowadzasz się? - Tak, no tak.
- Elena. - Asha.
Ja stąd.
- Chyba... chyba cię nie obudziliśmy. - Nie, ranny ze mnie ptaszek.
Patrz, ale ciacho.
- Miło cię poznać, Elena. - Ciebie też, Asha.
Wnieś tutaj.
Gdzie jej matka?
Jest samotnym ojcem.
- A niania? - Ją załatwili.
- Nie żyje? - Nie, uśpili.
Pewnie Ingersol powiedział im żadnych ofiar, póki...
Póki się da.
Cała operacja od początku do końca zajęła 49 sekund.
Sąsiedzi niczego nie widzieli ani nie słyszeli.
Tak mi przykro, Dan.
- Możesz ją stąd wziąć? - Nigdzie nie idę. Przepraszam.
Dan, musimy cię przygotować na telefon w sprawie okupu. Zgoda?
- Trochę w prawo... Teraz dobrze. - Tutaj?
Uważaj, na pewno nie chcesz naderwać tego muskułu.
- Halo? Asha? - Wielki Boże.
Asha, co się dzieje? Coś słyszałam.
- Asha, otwórz drzwi! - W moim domu był jakiś człowiek.
- Mój Boże. - Nie.
Uważaj. Uciekł tylnymi drzwiami.
- W porządku? - Tak.
- Jak wyglądał? - To trwało chwilę.
- 911. - Chcę zgłosić włamanie.
- Halo? - Sprawa jest prosta.
Komputer za dziewczynę.
Daj mi wpierw porozmawiać z córką.
Tato?
Tato, jesteś tam?
- Tato? - Mattie, kochanie, przepraszam.
Więc będzie tak.
- Gotowy? - Tak. No więc?
Zrobię wszystko. Wszystko.
WESLEY CENTRUM HANDLOWE GAITHERSBURG, MARYLAND
Powinieneś to włożyć do kieszeni.
Mówili, że mam być tylko ja.
- Nikt poza mną. - Trzymaj cały czas telefon w ręku.
Możesz nie usłyszeć dzwonienia. Jest nastawiony na wibrację.
- Jak zobaczą jeszcze kogoś, zabiją ją. - Nikt tu nie umrze.
Myślisz, że jak tak twierdzisz, to tak będzie?
Przepraszam. Test, test.
- Działa. - Działa.
I działa.
Wchodzę w ich kamery dozoru.
- A brałeś szczepionkę przeciw grypie? - Echinacea, tylko to.
Hej, Dan.
Spójrz na mnie.
Wszyscy tu chcemy tego samego, nie?
- Mówili, żebym był sam. - I to dokładnie zobaczą.
Za dwanaście minut.
Czegoś brakuje?
Ja nie... Uznałam, że lepiej niczego nie dotykać.
Tak tylko markujecie czy zamierzacie coś naprawdę zrobić?
- Ależ... - Próbuje pomóc.
- Ależ? - Proszę pani,
ten gość nie zostawił śladów. Wiedział dokładnie, co robić.
- Ma pani gdzie pójść? - Może się przespać u mnie.
- Nie, ledwie się wprowadziłaś. - Nie ma sprawy.
Może do rodziny, znajomych, którym pani ufa.
Dlaczego? Co się dzieje? Czego mi nie mówicie?
Ten facet grzebał w szufladzie z bielizną.
To nie taki pierwszy przypadek prześladowania w okolicy.
- A to wspaniale. - Młoda, ustawiona, atrakcyjna, kobieta.
Czy ty się do niej dowalasz?
Każemy naszym służbom obserwować ten budynek.
A w międzyczasie, jeśli ma pani kogoś...
Prześladowca?
Powiedzcie mi, że się uda.
Już czas.
Powinniśmy od razu dobrać się do Ingersol Pharmaceutical.
- I to zrobimy. - Kiedy?
Kiedy to się skończy.
- A jeśli się nie... - Przestań.
Znam tę małą dziewczynkę.
Zaprzyjaźniłyśmy się. Chodziłam z nią na balet, na jej występy.
Pamiętasz, co mówiłam o zbytnim angażowaniu się emocjonalnie?
Okay.
Idzie w kierunku ławki przy karuzeli. Jak go poinstruowali.
- Mattie? - Cześć.
Piętro wyżej, białas.
Przyjąłem.
Alfa, potwierdź.
Przyjąłem. Widzę.
Pani z pieskiem?
- Mam ją. - Pies jest śliczny.
Pani mniej.
Złażą się jak mrówki.
Ośmiu turystów albo więcej. Z wszystkich kierunków.
Zaczyna to wyglądać jak strefa śmierci.
- Widzicie Mattie? Gdzie ona jest? - Zachowaj spokój.
Jakbyś rozmawiał ze swoją żoną.
Żona mnie rzuciła. Widzicie Mattie?
Masz przejść w prawo, w kierunku samolotów, jak najszybciej.
- Dlaczego? - Zrób to. Proszę. Dziękuję.
Przepraszam. Dobry piesek. Czy mogę?
Wyrzuć nasłuch.
- Mattie. - Gdzie?
Jest tam, idzie w kierunku pasażu.
- Nie ruszaj się. Zostań. - Widzę ją.
Mamy już dwunastu turystów. Zaraz się wszystko spieprzy.
To nie jest wymiana, a zasadzka.
- Wycofać się. - Co?
Wyprowadzić go. Bez hałasu. Za dużo dzieci.
- Już. - Przyjąłem.
Obserwować, sprężyć się.
Do zobaczenia, psia damo. Nigdy nie zapominam twarzy.
- Co robicie? Nie, nie, nie. - Musimy iść.
- Nie! - Chcesz mieć córkę żywą?
- Chcesz sam żyć? - Jest tu przecież.
- Nie opieraj się. - Przecież ona tu jest.
Nie.
Co robicie?
Nie, nie możecie tego zrobić.
Nie możecie. Przecież nie tak miało być.
Nie tak miało... Nie tak miało być.
A co zrobicie, żeby uratować moją córkę? Zabiją ją!
- Przecież nie tak miało być! - Zaraz, gdzie jest Bryan?
Musicie... Przecież ją zabiją, wy sukinsyny.
Czekajcie.
Mattie, w porządku. Jest... Hej, nie!
Chodź do mnie!
Hej, gdzie ją zabierają?
- On cię zabije za to. - Kto?
On?
Tom?
Hej, to ja. Gdzie jesteś?
Chuck, jesteś tam?
Chuck? Jesteś?
Chuck?
Zero, mówi Brawo. Trzeba tu posprzątać.
Wychodzę. Strefa załadunku.
URZĄDZENIE PODŁĄCZONE SKANOWANIE...
Okay.
Charles Solitzki. Czekaj.
Były gliniarz, Milwaukee P.D. i brat Toma Solitzkiego.
- Wiesz, kto to jest? - Szef ochrony
w Ingersol Pharmaceuticals.
- Jak ona nie żyje, to twoja wina. - Chcesz się zwyczajnie poddać?
Tylko na głos myśli. Też bym tak zrobiła.
- Co się tam stało? - Potrzebuję hasła.
Hasła dostępu.
- Spieprzyliście wszystko. - Ja spieprzyłem.
- Tylko ja. - A teraz ona już nie żyje i...
- Dan, nie możesz... - Mogę winić, kogo zechcę.
Skoro Mattie nie żyje, no to już nie ma sprawy.
A wy będziecie normalnie załatwiać wasze interesy, prawda?
- Nieprawda. - Prawda.
Na sto procent, jeśli ona nie żyje.
Ale po co by mieli ją teraz zabijać?
Przepraszam, że mówię tak wprost, ale przecież Ingersol płaci im za to,
żeby odzyskać testy medyczne dotyczące Sangravanu.
Żywa Mattie to atut przetargowy.
A to jest wielomiliardowa korporacja, która może stracić wszystko.
Ona stanowi ich jedyną szansę na przeżycie.
Dzwoń.
Gdzie ty, do diabła, jesteś?
Panie Solitzki.
- Kto mówi? - Obawiam się, że pana brat nie żyje.
Skorzystałem z jego telefonu.
Mam także laptop...
oraz kod dostępu.
- Czego chcesz? - A jest tam Mattie?
Solitzki, mówi jej ojciec, Dan. Dan Glynn.
Czy Mattie żyje?
Daj tego drugiego gościa.
- Jestem. - Ty zabiłeś mojego brata?
Tak.
Tato! Tato, jestem cała...
Tato...
Co się stało? Co się stało? No co? Mattie?
Mattie!
Ty, który zabiłeś mojego brata...
Ty przyniesiesz mi laptop.
O świcie.
Ty i tylko ty.
- Gdzie? - Tu, właśnie tu.
Przejazd między skrzyżowaniem dziewiątym i dziesiątym na 395.
Asha - połączenie nieodebrane
- Jak długo słońce wschodzi? - Masz jakieś dziewięć godzin.
Dzięki, że mi pozwoliłeś zostać.
Wściekłbym się, gdybyś nie została.
- Szczyt techniki, co? - Byś się zdziwiła.
Nikt się tego nie spodziewa. Zyskujesz trochę czasu.
- Po co? - Żeby uciec albo co.
Włamali się kiedyś do ciebie?
Nie.
Odpukać.
- Idź do sypialni. - Nie, wystarczy mi kanapa.
Przy drzwiach sypia pies obronny.
W żadnych okolicznościach nie masz posunąć się
poza wymianę laptopa na Mattie. Zrozumiano?
Proszę o laptop.
Odsuń się.
Dalej.
Gdzie dziewczynka?
Potrzebujesz hasła dostępu.
- No to dawaj. - Dopiero jak dostanę dziewczynkę.
Jedziemy.
Obie ręce na uchwyt.
- Jak daleko jedziemy? - Przykuj się kajdankami.
400 wschód
No dobrze. Nie tak daleko.
- Na miejscu? - Tak.
Czas przybycia?
W porządku, mamy.
- A hasło? - Nie.
- Dlaczego? - Mówi, że jak oddamy dziewczynkę.
Przyprowadź go.
Okay.
Mówi, żeby cię zaprowadzić.
- Ilu ludzi? - Nie wiem.
Czterech.
Czterech ludzi.
Spróbuj nie trząść wozem za bardzo.
Masz trzy minuty...
... zanim papieros spłonie wystarczająco, aby wpaść do zbiornika.
Teraz nie odpowiada.
Coś jest nie tak. Zaczekajcie tu.
Jest tutaj. Zdejmij knebel.
- Idziemy. - Kto tu jest? Mój tato?
Tato?
Tato, tu jestem!
Nic mi nie jest. Tu jestem, tato.
Tato! Tutaj!
Niech mi ktoś pomoże!
Tato, ratunku!
Tato?
Tato, tu jestem!
Tato, tato!
Ratunku! Tato, pomocy!
Tato!
Tato? Ratunku!
Tylko tym razem mi nie uciekaj.
- Jesteś znajomym...? - Twojego taty? Tak.
- Jesteś gimnastyczką? - Baletnicą.
Gdzie mój tato?
No to ją teraz masz.
Gdzie to, co ja chcę?
Trzymaj się mnie.
- Na dole. - Ale gdzie?
Za jakimś sprzętem budowlanym.
Może trochę dokładniej.
Za czymś do spawania.
- Gotowa? - Nie bardzo.
Lepiej się schowaj.
Posłuchaj.
Muszę mieć ten laptop i hasło dostępu.
- Mattie! - Tata.
Dziecko, dziecko.
Już dobrze, tato. W porządku.
Tak mi przykro, córciu. Przepraszam.
Za co?
Tak bardzo cię kocham.
On mówi, że jesteś dzielny, tato.
Kto taki?
On.
Bryan.
Piętnaście procent pacjentów, wszyscy wojskowi,
niektórzy w kraju, inni poza, w służbie czynnej bądź weterani,
wszyscy doznali masywnego porażenia mózgu w wyniku zażywania Sangravanu.
Który to został sprzedany Ministerstwu Obrony
jako środek przeciw zakrzepom krwi.
Ingersol ukrył działania uboczne leku.
Cytuję: „W niektórych przypadkach SHV 9876, czyli Sangravan,
przyśpiesza zatorowość płucną
oraz/lub incydenty mózgowo-naczyniowe,
co w zwykłym języku oznacza udar i śmierć.
Niektóre przypadki następowały natychmiast po zażyciu leku,
a w innych efekty uboczne występowały po pewnym czasie.
Raporty Ministerstwa Obrony na temat Sangravanu nie wspominają o tym.
To sprawa wewnętrzna ministerstwa, którą należy wyjaśnić.
Chyba się pani zgadza, pani minister?
- Tak. - A w międzyczasie...
ucięliśmy wężowi głowę.
Znajdujemy się na zewnątrz siedziby głównej
Ingersol Pharmaceutical, gdzie agenci federalni
dokonali aresztowań kierownictwa korporacji.
- poinformował Departament Obrony i dano żołnierzy ...
- posiadanie informacji na temat Lek Sangravan.
- Tą drogą. - Teraz Sangravan jest znany ...
... powodują masywne udary u pacjentów.
Trzeba naoliwić drzwi, tato.
Byłaby z ciebie...
taka dumna, kochanie.
Próbujesz mnie upić, co?
Slàinte.
- Kto tam? - To ja.
Bryan.
To naprawdę działa.
Przecież mówiłem.
Hej, fajny garniak.
Dzięki.
Zrobiłam kolację...
żeby ci podziękować.
Nie trzeba było.
Tak mnie wychowano. I tyle.
Zapiekanka pasterska?
Mam nadzieję, że wyszła.
A skąd...?
Skąd wiedziałaś?
Od twojej matki.
To jakiś problem?
- O czym jeszcze gadałyście? - O niczym.
Tym i owym.
O Cali.
Mogę to najpierw z siebie zrzucić?
- Jesteś zły na mnie? - Nie.
Ale jesteś zdenerwowany.
Ja tylko...
- To było parę trudnych dni. - Chciałam zrobić coś tylko dla ciebie.
To nie jest konieczne.
Czego się boisz?
Boję się?
Bryan, kupiłam rzeczy na kolację, przez pół dnia gotowałam,
wystroiłam się i zapaliłam świece.
Czy ty dalej nie rozumiesz?
A teraz jesteś wściekły.
Nie.
No to co?
Podenerwowany.
Ja też.
Tak podenerwowana?
Prawie.
Elena.
Mogę go wykończyć. Tu i teraz.
Nie.
Najpierw go wykorzystamy, żeby znaleźć Mejię.
Tekst polski: Roman Czarny